هفته پیش کانال دیسکوری آمریکا ،و به تعقیب آن، ویژن تی وی کانادا فیلم مستند "آرامگاه گمشدهء عیسی" را پخش نمودند. این فیلم توسط سیمچا جاکوینسی( Simcha Jacobovici)و جمز کامرون(James Cameron)، برنده جایزه اسکار و کارگردان فلیم معروف تایتانیک، کارگردانی و تولید شده است. "آرامگاه گمشدهء عیسی" فیلمی است که درآن گروهی ازباستان شناسان، تاریخدانان، آمار شناسان و متخصصان دی ان ای(DNA) روی تابوت های پیدا شده در گورستان محله تلپیوت ،واقع در اسرییل و متعلق به قرن اول میلادی، تحقیقات می کنند. کارگردانان این فیلم به سراغ صندوقها و استخوان پیکرهای می روند که دو نیم دهه پیش، در سال 1980 میلادی، درغاری واقع در تلپیوت، اروشلیم کشف ... 

دو انیمیشن دیگر را در ادامه مطلب ببینید.

پرچم های بلندِ بد نامی

اغلب وبسایت های خبری جهان عکسها و گزارشهای از تجمع روز جمعه را منتشر نموده اند. مطبوعات وسایت های خارجی  برخلاف  وبسایتهای احزاب جهادی که "تجمع روز جمعه" را "همایش بزرگ ملی" خوانده اند، آنرا جتماع و صف آرایی جنگسالاران برای تصویب طرحی به منظور عفوجنایت های جنگی شان قلمداد نموده اند. شاید اغلب جنگسالاران کابل نشین از اینکه توانسته اند تجمع مشترکی را برگزار و عکسهای کلان کلان شانرا بررخ مردم و مطبوعات بکشند احساس سرور و قناعت نمایند.  تردیدی وجود ندارد که از غروب جمعه، تبصره های فراوانی مبنی براینکه در آن "همایش بزرگ ملی؟!" هواداران کدام جنگسالار بهتر و منظم تر عمل نمودند، و چه کسی خوبتر درخشید، نقل مجالس نباشد. بلاشک جنگسالاران تاجک تبار تا حدی زیادی سپاسگزار هوادارانی اند که علاوه بر نصب پوستر های بزرگ از قهرمان ملی، صدها تصویر از استاد ربانی را نیز حمل و نصب و تکثیر نموده اند. جنگسالاران هزاره تبار شاید از این شوق که تمثال های کلان و خندان شان حتا در قلب شهر و غازی استدیوم نصب شده اند در پوست نگنجند و "شاه باش!" ها و "آفرین!"های سخاوتمندانه ای نثار عمله فرهنگی شان نمایند. سیاف و دوستم که شاید اولین تظاهر از اینگونه را در قلب کابل تجربه می نمایند، تمام ساعاتی حضور در غازی استدیوم را غرق در تماشای آن گوشه ای از "چمن حضوری" بوده اند که حلقه از هواداران آنان عکسهایشان در دست داشته اند. به ظن غالب که این دو جنگسالار پشتون و ازبک از حضور کمرنگ هوادران شان در مقایسه با دیگران اندکی ملول و رنجور بوده اند. بر خلاف ملال، سرور و تبصره های محافل جنگسالاری، تجمع روز جمعه در مطبوعات جهان، و مخصوصا اینسوی آبها، "همایش دندان شکن بزرگ ملی" نیست و درخشش هوشمندانه قومی خوانده نمی شود. "تجمع روز جمعه" به باور مطبوعات جهان صف آرایی مزورانه جنگ پیشگانی است که دستان شان تا آرنج بخون زنان و کودکان افغانستان آلوده است. خبرگزاری ها و مطبوعات جهان عکسها و گزارشهای "تجمع روزجمعه" را با این تبصره نشر نموده اند که، جنگسالاران میخواهند طرحی را قانونی بسازند که جنایت های جنگی شان بدون محاکمه فراموش و عفو شود. مسلم است که این تبصره ها ذهنیتی را خلق مینماید که در آن عکسها مردم جهان هواداران جنایتکارانی را ببینند که میخواهند مانع اجرای عدالت شوند. بدینترتیب بازنده این "همایش بزرگ ملی؟" کسانیست که بزرگترین عکس او بلند و هواداران او بیشترین حضور را داشته اند. از نگاه مطبوعات جهان، و به تبع آن در ذهنیت مردم جهان، عکسهای بلند جنگسالاران ریش دراز در واقع پرچمهای افراشته ای جنایت پیشگان و عدالت گریزانی است که مردم به سختی میتوانند فرقی میان آنان و طالبان قایل شوند. بهر حال آنچه نه عجب است، بی وفایی جنگسالارانی است که برای آسایش و ضمانت روانی خود سر در پشت عکسهای رهبران فقید شان پنهان می نمایند و آن دو متوفی را به جای خویش به باد لعن و طعن جهان میگذارند. تصورنمی کنید که افراشتن عکسهای مزاری و مسعود برای حفظ اندوخته های شخصی و ضمانت روانی خیانت بزرگی بر آن دو باشد؟ ...