پنج سال از سقوط طالبان می گذرد ولی تاهنوز نبردهای سنگین درجنوب ادامه دارد و "مومنان بمب پوش" هرهفته و ماهی راه به قندهاروکابل و هرات می گشایند وبا فشار دگمه ای خود به سراغ عسل وحور وباغ بهشت می روند و جمعی دیگری را مقتول و مجروح و خونین می نمایند. گویا افغانستان آهسته آهسته عراق می شود. درآن "خراب آباد کوهستان" انگشتهای اتهام و سرزنش به سوی همسایه دراز است؛

دراین عکس جسد بمب گذار انتحاری دیده میشود که چندی پیش خودرا در هرات منفجر نمود.

و همه سرچشمه ای آن ایمان پرشور و مرگ آفرین را وادی های وزیرستان و پشت خط دیورند می دانند. اگر بپرسی که همسایه با آن نام نیک "پاک-ستان"، چرا همدست ناپاکان خونریز می شود ودست به آنهمه ناپاکی می آلاید؟ گفته میشود که همسایه دل در بند "خط دیورند" دارد و تاروزی که حصاری بر روی آن نکشد دست از فتنه نخواهد کشید وبراخلال خواهد ماند....