اخیرا بخش انگلیسی دایرة المعارف بزرگ ویکی پدیا ضمن انتشارمقاله ای طولانی در مورد احمدشاه مسعود ادعانموده است که دوست محمد پدر احمدشاه مسعودیک مهاجرباسمه چی اهل تاجیکستان بوده که به افغانستان کوچیده است...ادعای افغانی نبودن پدر احمدشاه مسعود و آنهم از سوی یکی از منابع معتبر جهانی، می تواند "قهرمان ملی" بودن احمدشاه مسعود را تا حد زیادی زیر سوال ببرد و حربهء جدیدی باشد برای کسانی  اورا نه تنها "قهرمان ملی" می دانند وبلکه یک جنایت کار جنگی محسوب می نمایند...

"معاهدۀ دیورند صد ساله بود" شایعۀ موفقیست که سالیان درازی را بر زبان ها رقصیده است. اما ظاهرا قرائن و احوال کواکب حکایت آن دارد که ستارۀ بخت آن عجوزه ای دروغین رو به افول است، و دیری نخواهد پایید که مردم آن شایعه شیرین را تلخ وترشیده خواهند یافت و آن تزویر را همچون تفاله ای نصوار، در گوشه ای تف خواهند نمود. باری، در عصری که "ربع مسکون" خالی از آزادی و دانش و انترنت بود، و هر جماعتی در پشت دیوار یک زبان می زیستند و دانش همنشین ظلم بود، مردم باشایعه زندگی می کردند. چه، شایعه" صد سالگی معاهدهء دیورند" میراثی از آن روزگار است. وعجبا،  که تا هنوزشعله های همان شایعه است که جمجه های خالیی پچیده بر لنگی های بزرگِ سران قبایل وفرماندهان مجاهدین در مجلس را مشتعل می سازد تا فریاد بزنند که" مرز واقعی دریای سند است!" وبه طبع آن، این فریاد از زبان معقول ترین وزیران دولت تکرار می شود. مسلم است که همسایه خواب نیست و او در جواب هر جملۀ آن فریاد  ده "مومن بمب پوش" را به استقبال آن احساسات می فرستد تا سرکهای کابل و قندهار را با خون رنگین بسازند. بهرحال، اگر در سی سال گذشته فرمان اکثر نا امنی ها و کشتار ها از آنسوی دیورند صادر شده است. و مقصد پنهان اغلب آن دسایس و توطئه ها موضوع دیورند بوده است، آیا منطقی نیست تا عبرتی از آن ادعاهای نا سنجیده و احساسات پر هزینه بگیریم؟ وچرا شهامت را نداشته باشیم تا به خیالات خام واحساسات بد فرجام گذشته خویش شک نماییم؟ وچرا نپذیرم که خط دیورند صد ساله نه، وبلکه دایمی بوده است وقتی اسناد آن می گوید...